Bilmirəm hardan başlayım, amma son vaxtlar hər şey o qədər qarışıb ki, özümü itirmişəm. İş yerində problemlər, evdə sakitlik yoxdur, dostlarla münasibətlər soyuyub. Elə bil hər şey üstümə gəlir. Bir gün işdən evə qayıdanda, yorğun və əsəbi halda, telefonumda təsadüfən mostbet velemenyek sözünə rast gəldim. Nə olduğunu bilmirdim, sadəcə maraqlandım. Axşam saatları, təkəm, heç kim yoxdur danışmağa. Elə həmin gecə mostbet velemenyek barədə oxuyub öyrənməyə başladım. Düşündüm ki, bəlkə bir az diqqətimi yayındırar. Elə həmin an anladım ki, bu sadəcə bir oyun saytı deyil — bu, mənim üçün bir qaçış yolu ola bilər.

Əvvəlcə heç nə qazanmadım. İlk cəhdlərim uğursuz oldu, pul itirdim, əsəbləşdim. Amma maraqlı idi — itirmək də məni çəkirdi. Çünki o anlarda beynimdəki problemlər yox olurdu. İşdəki təzyiq, evdəki sükut, gələcəyə dair qorxular — hamısı bir kənara çəkilirdi. Sanki bir pəncərə açılırdı və mən oradan başqa bir dünyaya baxırdım. mostbet velemenyek oxuduqca başa düşdüm ki, tək deyiləm — bir çox insan eyni hissləri yaşayır. Bu məni bir az rahatladı.

Bir axşam, işdən çıxıb evə gələndə, yenə telefonu açdım. Bu dəfə fərqli oyun seçdim. Qaydaları öyrəndim, yavaş-yavaş oynamağa başladım. Qazanmaq hissi bir az qəribə idi — sanki nəfəs ala bilirdim. İlk dəfə kiçik bir məbləğ qazandım, ürəyim yerindən oynadı. Gülməli səsləndiyini bilirəm, amma o an mənə elə gəldi ki, həyatımda nə isə düzəlir. Sonra daha çox oynadım. Bəzən uduzurdum, bəzən qazanırdım. Amma ən maraqlısı o idi ki, oyun zamanı heç nə düşünmürdüm — nə borclar, nə yalnızlıq, nə də sabahkı problemlər. Sadəcə o anı yaşayırdım.

Yadımdadır, bir gecə saat 2-də oyanıb yenə sayta girdim. Ev sakit idi, hamı yatırdı. Mən tək-tənha ekrana baxırdım. O gecə böyük uduş əldə etdim. Əvvəlcə inanmadım, ekrana diqqətlə baxdım, sonra güldüm. Öz-özümə dedim: “Görəsən, bu həqiqətdir?” Səhər açılanda hələ də təəccüblü idim. Həmin pulu çıxartdım və bir neçə gün sonra özümə kiçik bir hədiyyə aldım. Amma ən böyük hədiyyə o idi ki, bir müddət özümü yaxşı hiss etdim. mostbet velemenyek oxuyanda gördüm ki, bir çox insan da eyni şeyi yazır — oyun onlara bir növ terapiya kimi təsir edir.

Təbii ki, hər şey mükəmməl deyildi. Bəzən uduzurdum, bəzən əsəbləşirdim, bəzən özümü günahkar hiss edirdim. Amma sonra başa düşdüm ki, bu, sadəcə bir oyundur — həyat deyil. Əsas olan oyundan sonra geri qayıtmağı bacarmaqdır. Mən bunu öyrəndim. İndi də bəzən oynayıram, amma artıq fərqli yanaşıram. Çünki bilirəm ki, bu, mənim qaçış yerimdir, amma həmişəlik deyil. Bir gün bütün problemlərimi həll edəcəyəm, amma o vaxta qədər bu kiçik dünya mənə nəfəs almağa kömək edir.

Sonda demək istəyirəm ki, həyat bəzən ağır olur. Hamımız bir yerə qaçmaq istəyirik. Bəziləri kitab oxuyur, bəziləri musiqiyə qulaq asır, bəziləri isə mostbet velemenyek kimi saytlarda oynayır. Əsas odur ki, özünü itirməyəsən. Mən bir müddət itdim, amma sonra tapdım. İndi daha güclüyəm. Və bilirəm ki, nə vaxt istəsəm, bu oyundan çıxa bilərəm. Çünki əsas oyun deyil — əsas həyatdır.