Nie planowałem tego. Naprawdę. Siedziałem w wynajętym pokoju na obrzeżach miasta, gdzieś między starym dworcem a zakładem produkującym plastikowe opakowania, i patrzyłem w sufit tak długo, że zacząłem dostrzegać w tynku kształty, których tam nie było. Od trzech tygodni nie wychodziłem z domu inaczej niż po bułki i papierosy. Straciłem pracę w magazynie, potem dziewczyna powiedziała, że potrzebuje przerwy, a ja zamiast cokolwiek naprawiać, zamknąłem się w sobie jak w puszce konserwowej. I wtedy, któregoś wieczoru, przeglądając jakieś forum dla ludzi, którzy też nie mają po co wstawać rano, natrafiłem na kasyno vavada. Kliknąłem bez przekonania, ot tak, żeby zabić kolejną godzinę.

Pierwsze wrażenie? Chaos. Kolorowe kafelki, migające promocje, dźwięki, które wyskakiwały z głośnika laptopa, zanim zdążyłem je wyciszyć. Pomyślałem, że to kolejna głupota, w którą ludzie pakują pieniądze, bo nie mają nic lepszego do roboty. Wpłaciłem jednak te dwadzieścia złotych, które zostały mi na koncie, bo co mi szkodziło. Straciłem je w ciągu pięciu minut. No i dobrze — powiedziałem sobie — przynajmniej przez chwilę nie myślałem o tym, że jestem nikim. Ale wieczorem wróciłem. I następnego dnia też. kasyno vavada zaczęło być moim miejscem ucieczki, czymś w rodzaju schronu, do którego wchodziłem, kiedy rzeczywistość stawała się zbyt głośna.

Nie chodziło nawet o wygrywanie. Chodziło o to uczucie, kiedy siadasz do jakiejś gry i przez dwadzieścia, trzydzieści minut nie istnieje nic poza tym ekranem. Nie ma rachunków, nie ma pustej lodówki, nie ma ciszy, która dzwoni w uszach o trzeciej nad ranem. Zacząłem grać w pokera wideo, potem w jakieś automaty z motywem egipskim, raz nawet w ruletkę na żywo, gdzie prawdziwa kobieta kręciła kołem, a ja czułem się, jakbym był w jakimś kasynie w Las Vegas, a nie w obskurnym pokoju z tapetą odchodzącą przy kaloryferze. śmiałem się sam do siebie, kiedy wygrałem sto pięćdziesiąt złotych na automacie — to było więcej niż wydawałem na jedzenie przez trzy dni. Ale radość nie trwała długo, bo następnego wieczoru oddałem wszystko z powrotem, a nawet dołożyłem.

Mijały tygodnie. kasyno vavada stało się moim rytuałem. Wchodziłem tam zawsze po zmroku, z kubkiem herbaty i papierosem, i udawałem, że jestem kimś innym. Kimś, kto ma kontrolę. Kimś, kto nie boi się odebrać telefonu od matki, bo wie, że nie usłyszy wyrzutów. Czasami wygrywałem. Pamiętam jeden wieczór, kiedy wpadłem na serię siedmiu spinów z rzędu — z pięćdziesięciu złotych zrobiło się prawie tysiąc dwieście. Wtedy naprawdę poczułem coś, czego nie czułem od miesięcy: ekscytację. Serce waliło mi jak młotem, ręce się trzęsły, a ja śmiałem się na głos, jakbym wygrał los na loterii. Zadzwoniłem nawet do kumpla, którego nie widziałem od pół roku, i powiedziałem, że stawiam mu obiad. Nie zapytał, skąd mam pieniądze. Chyba nie chciał wiedzieć.

Ale nie chodzi o wygrane. Chodzi o to, co się dzieje w głowie, kiedy przegrywasz. Bo przegrana boli, ale jednocześnie daje ci powód, żeby wrócić. I tak w kółko. Aż któregoś dnia zdałem sobie sprawę, że nie gram już po to, żeby wygrać. Gram po to, żeby nie myśleć. I to było chyba najsmutniejsze odkrycie tamtego okresu. Bo kiedy wyłączyłem laptopa, rzeczywistość wracała jeszcze głośniejsza. Pusty pokój, nieodebrane połączenia, stos naczyń w zlewie. kasyno vavada było jak znieczulenie — nie leczyło rany, tylko sprawiało, że przez chwilę jej nie czułem.

Pewnego wieczoru, gdzieś pod koniec listopada, siedziałem przy tym samym biurku i patrzyłem na saldo, które topniało z minuty na minutę. I wtedy coś we mnie pękło. Nie w złym sensie. Po prostu pękło. Wyłączyłem komputer, wstałem, ubrałem kurtkę i wyszedłem na spacer. Było zimno, wiał wiatr od rzeki, a ja szedłem bez celu przez dobre czterdzieści minut. Kiedy wróciłem, wpłaciłem ostatnie dwadzieścia złotych, zagrałem jeden spin, przegrałem i zamknąłem stronę. Nie dlatego, że przegrałem. Dlatego, że zrozumiałem, że to nie jest ucieczka. To jest pułapka, która udaje ucieczkę.

Następnego dnia zadzwoniłem do starego szefa i zapytałem, czy nie potrzebuje kogoś na weekendy. Potem odebrałem telefon od matki. Potem umyłem naczynia. Nie mówię, że kasyno vavada było złem wcielonym. Nie było. Było miejscem, w którym przez kilka tygodni mogłem oddychać, kiedy nie umiałem oddychać inaczej. Ale prawda jest taka, że żadna gra nie zastąpi życia. Możesz wygrać tysiąc złotych, możesz przegrać dwa tysiące, ale i tak w końcu wrócisz do siebie. Do tego pokoju, do tych naczyń, do tych telefonów. I wtedy albo się z tym zmierzysz, albo będziesz grał dalej, aż skończą się pieniądze i wymówki.

Dziś gram czasami. Raz w tygodniu, może rzadziej. Traktuję to jak rozrywkę, a nie jak ratunek. I szczerze? Lepiej mi z tym. Bo kiedy siadam do gry, wiem, że za godzinę wstanę, zrobię sobie kolację i pójdę spać. A rano obudzę się w swoim życiu, nie w czyimś cudzym. I to jest chyba jedyna wygrana, która naprawdę się liczy.