O gecə də yuxu mənə ən yaxşı dostum kimi yanaşmadı. Saat üçün yarısında tavana baxıb, tavanın da mənə baxdığını hiss edirdim — boş, soyuq, biganə. İşdən çıxarılmışdım, arvadım məndən ayrılmışdı, anamın xəstəxanaya yatdığını öyrənmişdim. Bir sözlə, həyat məni küncə sıxışdırmışdı. Elə həmin anda, telefonun işığı qaranlığı yararaq yandı. Bir reklam. mostbet casino az. Barmağım öz-özünə toxundu. Nə itirəcəyim vardı ki axı? Artıq hər şeyimi itirmişdim.

Başlanğıcda hər şey acı idi. İlk on manatımı uduzdum. Sonra iyirmi. Sonra otuz. Deyəsən, tale mənə gülürdü, mənimsə ondan qaçmağa çalışırdım. Ancaq maraqlıdır — uduzduqca içinə düşürsən. Çünki bu, sadəcə pul deyil. Bu, o boşluğu dolduran bir səs-küydür. Evi yandıran yanğın da əvvəlcə kiçik bir qığılcımla başlayır. Mən də o qığılcımı içinə atmışdım. mostbet casino az mənim üçün yeni bir ünvan oldu, amma hardan biləydim ki bu ünvan məni evimə qaytaracaq?

Günlər keçdi. Gecələr daha da uzandı. Mən artıq iş axtarmırdım, arvadımı zəng etmirdim, anamın xəstəxana otağının qapısını açmağa qorxurdum. Hər dəfə o qapının önündən keçəndə dizlərim titrəyirdi. Kağız üzərindəki nömrələr, ekrandaki rəngli butonlar, krupiyenin səsi — hamısı məni real həyatdan bir az da uzaqlaşdırırdı. Əslində isə mən yaxınlaşırdım. Sadəcə bunu hələ dərk etmirdim. mostbet casino az saytında keçirdiyim hər saat məni özümdən uzaqlaşdırsa da, içinində bir yerdə — çox dərinlərdə — bir qığılcım yanırdı. O qığılcım « hələ hər şey bitməyib » deyirdi. Amma mən o səsi eşitmək istəmirdim. Mən yalnız uduşun səsini eşitmək istəyirdim.

Bir axşam, dördüncü stəkan çayımı içəndən sonra, ekranda elə bir şey gördüm ki, əllərim əsdi. Balansım artıq iki min manatı keçmişdi. Bu, böyük pul deyildi, amma mənim üçün böyük bir təkan oldu. Dərhal çıxarmaq əməliyyatına keçdim. Ürəyim döyünürdü. Elə bil ilk dəfə idi ki, həyat mənə « sən də varsan » deyirdi. Ertəsi gün anamın xəstəxana otağına getdim. Qapını açdım. İçəri girdim. Anamın gözləri yaşlı idi, mənimsə əllərim boş deyildi. Ona meyvə aldım, dərmanlarını ödədim. O gün anladım ki, mən əslində uduşdan deyil, qaçdığım həyatdan qorxurdum.

mostbet casino az mənim üçün bir qaçış yolu idi. Amma bir müddət sonra anladım ki, qaçmaq üçün deyil, dayanmaq üçün bir yer lazımdır. Mən dayandım. Oyunu tamamilə buraxmadım, amma indi onu bir vasitə kimi deyil, bir əyləncə kimi görürəm. Gərginlik yarandıqda, telefonu götürüb bir neçə dəqiqə oynayıram. Sonra qapatıram. Anamın əlini tuturam. Arvadımı zəng edirəm. İş axtarıram. Çünki mostbet casino az mənə pul vermədi — mənə bir fürsət verdi. Fürsəti isə yalnız istifadə edən qazanır. Mən də istifadə etdim.

Bu gün o gecəni xatırlayıram. Tavan yenə mənə baxır, amma mən artıq qorxmuram. Çünki bilirəm ki, qaçmaq üçün bir ünvan varsa, dayanmaq üçün də bir səbəb var. Mənim səbəbim anamın gözlərindəki o kiçik işıq, arvadımın səsindəki o titrək « necəsən » və özümün içinə atdığım o qığılcımın artıq bir tonqala çevrilməsidir. Bəzən uduzursan, bəzən udursan. Amma ən böyük uduş — qaçmağı dayandırmaqdır.