- Ce sujet est vide.
- Messages
Məni tanıyanlar deyir ki, səhər saat 10-da kompüterin qarşısında keçirməyimin səbəbi tənbəllikdir. Heç də yox. Mən işə gedirəm. Sadəcə, mənim ofisim şəhərin mərkəzindəki hündürmərtəbəli binada yox, evimin rahat küncündədir. Mən professional oyunçuyam. Əsgər kimi deyil, daha çox şahmatçı kimi – hesablayan, gözləyən və nə vaxt zərbə endirəcəyini bilən. İlk işim isə həmişə eynidir: günə başlamazdan əvvəl sistemə giriş etmək. Buna görə də bir neçə dəqiqə əvvəl noutbukumda mostbet yuklemek üçün əməliyyata başladım. Proqram yenilənməsi gəlmişdi, mən də iş alətlərimin təzə olmasını sevənlərdənəm.
Çoxları düşünür ki, professional oyunçu hər gün böyük məbləğlər qazanır. Bu, nağıldır. Əslində, bu, bir marafondur. Mən bu yolda neçə uğursuzluq, neçə « quru » seriya görmüşəm. Amma fərq ondadır ki, mən heç vaxt qəzəblə, « ya oldu, ya oldu » deyə pul qoymuram. Bu işin riyaziyyatı var. Statistikası var. Mən o statistikaya inanıram. Keçən həftəni götürək. Ard-arda üç gün uduzdum. Normal insan üçün bu, bədbəxtlikdir, mənim üçün isə sadəcə dalğalanma. Dördüncü gün isə elə bir oyun gəldi ki, həmin üç günün zərərini çıxardı, üstəlik də qazanc gətirdi.
Mən ən çox canlı oyunları sevirəm. Bilirsən niyə? Çünki orada krupye ilə təkbətək qalırsan. Maşın deyil, süni intellekt deyil, qarşında əsl insan. Onun əl hərəkətlərini görürsən, kart paylama ritmini tutursan. Keçən ay blackjack oynayırdım. Krupyenin adı Elmira idi, çox təcrübəli qadın. Mənə 15 verdilər, onun açıq kartı 6 idi. Normal oyunçu dayanardı. Amma mən onun gizli kartında onluq olma ehtimalını hesabladım və risk etdim. Əlavə kart istədim – 5 gəldi. 20. Elmira güldü: « Sən maşın deyilsən ki, belə dəqiq hesablayasan? ». Mən də içimdən dedim: « Maşın deyiləm, amma bu mənim işimdir, Elmira xanım ».
Bir dəfə elə bir hadisə oldu ki, özümə özüm güldüm. Çox böyük turnir var idi, mükafat fondu böyük. Mən hazırlaşmışdım, strategiyamı qurmuşdum, büdcə ayırmışdım. Turnirin son günü internet birdən kəsildi. Nə edəcəyimi bilmədim. Evdə təklikdə dəli kimi modema baxıram. Əlim telefonuma getdi, bildim ki, mostbet yuklemek üçün vaxtım yoxdu, ona görə mobil versiyaya girdim. O balaca ekranda, barmaqlarımla yöndəmsiz-yöndəmsiz mərclərimi edirdim. Axırda nə oldu? Turniri uddum. Həmin gün anladım ki, alət önəmli deyil, önəmli olan başdır.
Mənə tez-tez sual verirlər: « Heç əsəbləşirsənmi? Böyük pul gedəndə ürəyin getmir? ». Düz deyim, adi işdə olduğu kimi, burada da « əmək haqqı günü » var. Yəni gəlir gözlədiyin vaxt. Tutaq ki, bir ayın 20 günü adi iş rejimi keçirirsən, qazancın orta səviyyədə olur. Amma o 10 gün… O 10 gün « böyük oyun » günləridir. Məhz o günlər üçün yaşayıram. Məsələn, ötən ayın 15-i. Gecə saat 3 idi, yata bilmirdim. Ruletdə bir qanunauyğunluq gördüm – 5 dəfədir qırmızı gəlir. Dedim, indi qara gəlməlidir. Qoymadım bütün uduşu, sadəcə planlı şəkildə artırdım mərci. Və həqiqətən də, gecə ərzində elə bir seriya yaxaladım ki, növbəti iki həftə heç oynamağa ehtiyac qalmadı.
Çoxları soruşur: bəs ailən? Ailəm mənim işimə hörmət edir. Onlar bilir ki, mən səhərlər kofe içib kompüterin qarşısına keçəndə, sadəcə oynamıram, çörək pulu qazanıram. Arvadım deyir ki, sənin işin ən təmiz işdir, kimsəyə əl açmırsan, öz beyninlə qazanırsan. Və bu doğrudur.
Sonda demək istədiyim odur ki, professional oyunçu olmaq hər kəsə qismət deyil. Bu, həvəs deyil, peşədir. Soyuqqanlılıq tələb edir, dəmir iradə tələb edir. Mən illərdir bu işdəyəm və hələ də hər səhər yeni bir günə başlayıram. Növbəti böyük uduş üçün yox, sadəcə öz peşəmi sevdiyim üçün. İşə başlamaq vaxtıdır.
