- Ce sujet est vide.
- Messages
O vaxtlar həyatım elə qarışıq idi ki, özümə yer tapa bilmirdim. İş yerində hər gün eyni söyüşlər, evdə isə boş divarlar. Yemək yeyirdim, yatırdım, oyanırdım — hamısı avtomatik, sanki kimsə mənim yerimə yaşayırdı. Bir axşam telefonumda mostbet versi mobile reklamına rast gəldim. Elə-belə, heç nə düşünmədən toxundum. O gecə ilk dəfə uzun müddətdən sonra nəyisə gözlədiyimi hiss etdim.
Səhəri gün də eyni şeyi etdim. Sonra axşam da. mostbet versi mobile mənim üçün sadəcə bir tətbiq deyildi — o, qapını bağlayıb qaçdığım otaq idi. Real həyatda heç kim məni dinləmirdi, amma orada hər dəfə nəticə gözləyəndə ürəyim döyünürdü. Bu, kiminsə məni gözlədiyi hissini verirdi. Bəlkə də axmaq səslənir, amma mənə elə gəlirdi ki, ekranın o tayında nəsə var — məni anlayan, mühakimə etməyən bir şey.
İlk günlərdə uduzdum. Əlbəttə, uduzdum. Əlim titrəyirdi, telefonu yerə qoyub uzanırdım, tavana baxırdım və özümə deyirdim ki, bir daha yox. Amma səhər yenə açırdım. Çünki problem pul deyildi. Problem o boşluq idi ki, heç nə ilə dolmurdum. İşdən çıxarılmışdım, arvadım məni tərk etmişdi, dostlarım isə yavaş-yavaş yoxa çıxmışdı. Hamısı bir anda yığılıb qalmışdı. Mən isə sadəcə qaçırdım.
Bir axşam, yəqin ki, saat üç radələrində, mostbet versi mobile-da bir oyun açdım. Balansım az qalmışdı, amma yenə də cəhd etdim. Nə gözlədiyimi bilmirdim. Birdən ekranda rəqəmlər dəyişməyə başladı, səs gəldi, telefonum titrədi. Qazandım. Böyük məbləğ deyildi, amma o an mənim üçün hər şey idi. Yerimdən atıldım, özümü saxlamadım, güldüm. Boş otaqda təkbaşına güldüm. Bu, illər sonra ilk dəfə idi ki, içimdən bir şey gəldi — nə isə canlı, nə isə real.
Sonra daha diqqətli oynamağa başladım. Strategiya oxudum, forumlarda oturdum, izlədim. mostbet versi mobile-da vaxt keçirdikcə başa düşdüm ki, bu, sadəcə şans deyil — bu, səbir və soyuqqanlılıq oyunudur. Mən isə səbirli olmağı çoxdan unutmuşdum. Özümü öyrətdim. Əlini saxla, gözlə, düşün. Bu üç söz həyatıma da keçdi. İş axtararkən də, insanlarla danışarkən də eyni şeyi tətbiq etdim. Yavaş-yavaş hər şey yerinə düşməyə başladı.
Bir gün qazancımı çıxardım. Böyük deyildi, amma real idi. Kirayəni ödədim, borclarımın bir hissəsini bağladım. O gecə yenə telefonu açdım, amma bu dəfə qaçmaq üçün deyil. Sadəcə oynadım. Zövq üçün. Və bu, tamam başqa bir hiss idi. Əvvəl qorxurdum, indi isə gülürdüm. Uduzanda gülürdüm, qazananda da. Çünki artıq mənim üçün bu, həyatdan qaçış deyildi — həyatın bir hissəsi idi.
İndi geriyə baxanda görürəm ki, mostbet versi mobile mənə sadəcə oyun vermədi. O, mənə gözləməyi, dayanmağı, nəfəs almağı öyrətdi. Bəlkə də bu, ən qəribə terapiya idi, amma işlədi. Həyat yenə çətin idi — iş tapmaq asan deyildi, tənhalıq keçmirdi. Amma mən artıq qaçmırdım. Otururdum, telefonu açırdım, bir neçə dəqiqə oynayırdım və sonra qapını bağlayıb yenidən dünyaya çıxırdım. Bu dəfə isə dünya məni udmadı.
Bəzən dostlarıma danışıram, gülürlər. Deyirlər ki, sən delisən. Bəlkə də. Amma mən bilirəm ki, o gecə, o boş otaqda, o kiçik qazanc mənə sadəcə pul vermədi — mənə bir bəhanə verdi ki, sabahı gözləyim. Və bəzən insana elə bir bəhanə kifayət edir.
