- Ce sujet est vide.
- Messages
O günləri xatırlayanda hələ də gülürəm, baxmayaraq ki, o vaxt gülmək heç ağlıma gəlmirdi. İşdən çıxarılmışdım, kirayəni verə bilmirdim, telefonuma gələn hər zəng məni daha da qorxudurdu. Elə bir dövr idi ki, mostbet review oxuyanda belə fikirləşirdim ki, bəlkə mənim kimi insanlar üçün bir qapıdır bu. Səmimi deyim, əvvəlcə inanmırdım heç birinə. İnternetdə hər şey yalan görünürdü, hər şey reklam iyi verirdi. Amma mənim vəziyyətim elə idi ki, artıq itirməyə heç nəyim qalmamışdı. Yəni məcazi mənada deyirəm, təbii ki. Sadəcə ruhum yorulmuşdu, beynim susmuşdu, ürəyim isə boşalmışdı.
Bir axşam, saat gecə ikiyə yaxın, yataqda uzanmışdım. Tavanı seyr edirdim, sanki orada cavab yazılmışdı. Anam yuxuda idi, qonşuların səsi də kəsilmişdi. Elə bir sükut var idi ki, öz nəfəsimi eşidirdim. O anda telefonumu götürdüm, əvvəllər bir neçə dəfə görmüş olduğum mostbet review səhifəsini açdım. Oxudum, oxudum, oxudum. Adama elə gəlir ki, hər yazılan söz sənə xitab edir. Əslində isə sadəcə öz yalnızlığımı ora köçürürdüm.
Qeydiyyatdan keçdim. İlk depozitim cəmi on manat idi. Utandım özümdən, amma eyni zamanda içimdə bir uşaq sevinci vardı. İlk oyunumu açdım. Nə olduğunu xatırlamıram belə, nə qazandım, nə itirdim. Sadəcə ekrana baxırdım və düşünürdüm ki, heç olmasa indi beynim başqa bir şeylə məşğuldur. Gecə üçdə yatdım. Səhər duranda telefonuma baxdım, balansda bir az artım vardı. Çox deyildi, amma kifayət edirdi ki, həmin gün çörək alım, bir də qəhvə.
Günlər keçdi. Mən hər axşam işdən sonra, yorğun və əsəbi, telefonu açırdım. mostbet review yazılarını yenidən oxuyurdum, sanki təsdiq axtarırdım. Özümə deyirdim ki, bu sadəcə bir oyundur, real həyatdan qaçışdır. Amma elə qaçışlar var ki, səni həqiqətə daha da yaxınlaşdırır. Çünki o ekranın qarşısında oturanda heç kim məni mühakimə etmir, heç kim mənə « niyə işini itirdin » demir, heç kim mənim borclarımı xatırlatmır. Sadəcə rəqəmlər, rənglər, səslər. Və bir az da ümid.
Bir dəfə elə oldu ki, böyük uduş gəldi. Böyük deyəndə, mənim üçün böyük. Üç yüz manat. O gecə ağladım. Gülməli səslənir, bilirəm. Amma ağladım. Çünki o üç yüz manat mənə sadəcə pul deyil, bir nəfəsin məni eşitdiyini hiss etdirdi. Sanki kainat dedi ki, « hələ də buradasan, davam et ». Ertəsi gün kirayəni verdim, qalanını isə anama dedim ki, işdən avans aldım. Yalan dedim, bəli. Amma o yalan məni bir gecə də olsa rahat yatdırdı.
Sonra öyrəşdim. Artıq hər gün oynamırdım, amma həftədə bir neçə dəfə açırdım. Özümə bir limit qoydum: ayda iyirmi manatdan çox deyil. Çünki başa düşdüm ki, bu, həyatı dəyişmir, sadəcə bir pəncərədir. O pəncərədən baxanda dünya bir az yumşalır, bir az rənglənir. mostbet review oxuyanda isə görürsən ki, tək deyilsən. Minlərlə insan eyni hissləri yaşayır, eyni qorxularla boğuşur, eyni ümidlərlə sabaha göz açır.
Bir gün qonşum məni görüb soruşdu ki, niyə son vaxtlar belə sakit görünürsən. Dedi ki, əvvəl əsəbi idin, indi isə gülümsəyirsən. Mən ona heç nə demədim. Sadəcə dedim ki, özümə bir hobbi tapmışam. O da güldü, dedi ki, yaxşıdır, insanın hobbi olmalıdır. Mən isə içimdən düşündüm ki, bəzən hobbi deyilən şey əslində bir xilaskardır. Səni özünə qaytarır, səni dinləyir, səni mühakimə etmir.
İndi geriyə baxanda anlayıram ki, mən sadəcə oyun oynamırdım. Mən özümü axtarırdım. Hər dəfə ekrana baxanda əslində öz üzümə baxırdım. Qorxularımı, arzularımı, utancımı və ümidimi görürdüm. Və hər dəfə bir az da olsa, onlarla barışırdım. mostbet review oxumaq mənə öyrətdi ki, hər şeyin bir vaxtı var. Uduşun da, məğlubiyyətin də. Əsas olan odur ki, sən hələ də oyundasan. Hələ də nəfəs alırsan. Hələ də sabaha ümid edirsən.
Bəlkə kiməsə bu gülünc gələr. Bəlkə kiməsə bu sadəcə bir reklam kimi görünər. Amma mənim üçün bu, bir xatirədir. Bir gecənin, bir ekranın, bir ümidin xatirəsi. Və hər dəfə telefonumu açanda, o səhifəni görəndə, içimdə bir səs deyir: « Sən hələ də buradasan. Və bu, kifayət edir. »
