[ruii022]

Kecha kechqurun yana o‘sha his. Bo‘g‘zimga tiqilib qolgan g‘am, miyamda aylanayotgan fikrlar va hech qayerdan chiqish yo‘qligi. Shunday paytlarda men o‘zimni yo‘qotish uchun eng oson yo‘lni tanlayman — telefonni qo‘lga olib, ekranga sho‘ng‘iyman. Do‘stim bir kuni aytgan edi: “Aka, kazino vavada ishchi ko‘zgu — u yerda o‘zingni ko‘rasan, lekin haqiqiy dunyodan uzoqda.” O‘shanda kulib yuborgandim, endi esa bu gapning ma’nosini chuqurroq tushunaman. Aslida, bu gapni eshitganimda hech narsa anglamagandim — shunchaki qiziqarli taqqoslash bo‘lib tuyulgandi. Lekin hayotda shunday paytlar bo‘ladiki, eng oddiy gaplar sizning qalbingizga tegib ketadi va siz o‘ylamay-netmay o‘sha yo‘lni tanlaysiz.

Ishdan chiqqanimga ikki oy bo‘lgan edi. Xotinim bilan gaplashmay qo‘yganmiz, do‘stlarim esa asta-sekin uzoqlashib bordi — kimga ayb qo‘yasan, hamma o‘z hayoti bilan band. Kechalari uyga kelib, shiftga qarab yotaman. Televizor shovqini ham bezdi, ijtimoiy tarmoqlarda boshqalarning baxtli suratlarini ko‘rish esa yurakni ezadi. Bir kuni tun yarmida, hech narsa qilishni bilmay, telefonimda o‘yinlar qidirdim. Tasodifan reklama chiqdi — yorqin, rang-barang, “omadingizni sinab ko‘ring” deb chaqiradi. Bosdim. Ro‘yxatdan o‘tdim. Va shu bilan hikoya boshlandi.

Birinchi kunlar achchiq bo‘ldi. Bir necha ming so‘m kiritdim, o‘yin o‘ynadim, yo‘qotdim. Yana kiritdim — yana yo‘qotdim. Achchiqlanib telefonni uloqtirdim, keyin yana oldim. O‘zimni ahmoq his qildim. Nega buncha pulni yo‘qotdim? Nega to‘xtamadim? Lekin gap pulda emas edi. Gap shunda ediki, o‘sha bir necha daqiqa davomida men o‘z muammolarimni unutardim. Xotinim bilan bo‘lgan janjal, ishsizlik, kelajak qo‘rquvi — hammasi orqada qolardi. Faqat ekran, raqamlar va kutilmagan natija. Bu his uyqudori kabi edi — vaqtincha og‘riqni yo‘qotadi, lekin muammoni hal qilmaydi.

Keyin bir kecha hammasi o‘zgardi. Kichik miqdorda o‘ynayotgan edim, hech narsa kutmagandim. To‘satdan ekranda katta raqam paydo bo‘ldi. Yutdim. Yurakim tez urdi, qo‘llarim titradi, xuddi bolaligimda birinchi marta velosiped minishni o‘rganganimdagidek. O‘sha lahzada men hayotimda birinchi marta o‘zimni omadli his qildim. Ertasi kuni pulni yechib oldim — ozgina bo‘lsa ham, lekin bu mening uchun katta voqea edi. O‘sha kuni o‘zimga birinchi marta kulib qaradim. Va o‘yladim: demak, ba’zida omad ham kulib boqar ekan.

Lekin eng muhim narsani o‘sha paytda anglamadim. Keyinroq, bir necha hafta o‘tgach, o‘zimni kuzata boshladim. Men endi har kuni kirmasdim. Balki haftada bir-ikki marta, faqat kayfiyatim tushgan paytlarda. Va o‘sha paytlarda men o‘zimni yo‘qotish o‘rniga, o‘zimni topa boshladim. O‘yin men uchun qochish yo‘li emas, balki dam olish usuliga aylandi. kazino vavada ishchi ko’zgu — bu gapni endi boshqacha tushunaman: u menga o‘zimning zaif tomonlarimni ko‘rsatdi. Men qachon va nima uchun o‘ynashni xohlayotganimni angladim. Va bu o‘z-o‘zini anglash menga haqiqiy hayotda ham yordam berdi.

Bir kuni kechqurun, o‘yindan keyin, deraza oldiga bordim. Shahar chiroqlari yonib turardi. Xotinimga qo‘ng‘iroq qildim — uzoq gapirdik, birinchi marta uzoq vaqt davomida. Ertasi kuni ish qidirishni boshladim. Ha, o‘yin mening hayotimni o‘zgartirmadi — buni o‘zim qildim. Lekin o‘sha kechalarda, ekran qarshisida o‘tirib, men o‘zim bilan yolg‘iz qolishni va o‘z his-tuyg‘ularimni tan olishni o‘rgandim. Ba’zida g‘alati tuyuladi, lekin bu haqiqat. Va endi, o‘sha kunlarni eslab, kulimsirayman — chunki hatto eng qorong‘i tun ham tongga olib boradi.

[Auteur]

Messages