[ruii022]

Ba’zida hayot shunday tig‘iz bo‘ladiki, odam o‘z xonasidan chiqib ketgisi keladi — faqat jismonan emas, ruhan ham. Men ham shunday paytlarda vavada shaxsiy kabinetga kirish O‘zbekiston sahifasini ochib qolardim. Bu yerda hech kim meni tanimasdi, hech kim “neda, nima bo‘ldi, nega buncha jim?” deb so‘ramasdi. Faqat men va ekran. Boshlanishida bu juda achchiq tajriba bo‘ldi, ochig‘ini aytsam.

O‘sha kuni ishdan haydalgan edim. Uyga qaytib, eshikni yopdim-u, hech kimga aytmadim. Onam oshxonada ovqat qilayotgan edi, xotinim bolalarni yotqizayotgan edi, men esa hammomga kirib, suvni ochib qo‘ydim-u, telefonimni qo‘limga oldim. Qo‘rqinchli darajada bo‘sh edim. Ichimda qandaydir g‘azab va bir vaqtning o‘zida hech narsaga yaroqsizlik hissi aralashib ketgan edi. Shunday paytlarda odam o‘zini qandaydir harakat bilan band qilishni xohlaydi. Men ham shunchaki “bepul o‘ynab ko‘raman” deb kirdim. Avvaliga hech narsa tushunmadim — tugmalar, raqamlar, aylanayotgan g‘ildiraklar. Hammasi begona, sovuq tuyuldi. Balansimdan pul tushib ketdi, keyin yana, yana. Men o‘sha kechada bir necha soat o‘tirib qoldim. Yutqazdim. Ko‘p yutqazdim. Lekin g‘alati narsa — men o‘sha paytda pulni emas, balki diqqatimni boshqa narsaga qaratishni xohlayotganimni angladim. Qorong‘i xonada o‘tirib, ekranga qarab, o‘zimni haqiqatdan yashirishga urinayotganimni keyinroq tushundim.

Keyingi haftalarda men o‘zimni yana o‘sha sahifada topardim. Ish yo‘q, kunlar bir xil, hamma narsa zerikarli va ma’nosiz tuyulardi. Men vavada shaxsiy kabinetga kirish O’zbekiston bo‘limini ochib, o‘yinlarni tomosha qilardim. Ba’zida o‘ynamasdim ham, shunchaki qarab o‘tirardim. Qiziq, bu menga qandaydir tasalli berardi — go‘yo men ham biror narsaning bir qismi bo‘lib qolganman. Bir kuni kichik miqdorda pul qo‘yib ko‘rdim va tasodifan yutib oldim. Bu juda kichik summa edi, lekin men o‘sha kuni kulib yubordim — birinchi marta uyda kimdir hazil qilganda ham emas, o‘zim o‘zimga kuldim. G‘alati tuyuladi, lekin o‘sha kichik yutuq menga “sen hali ham tirik ekansan, hali ham biror narsaga ta’sir qila olasan” degan tuyg‘uni berdi. Ertasi kuni men o‘sha pulni bolalarimga muzqaymoq olishga sarfladim. Ular xursand bo‘lishdi. Men ham.

Vaqt o‘tdi. Men yangi ish qidira boshladim, bir necha joyga ariza topshirdim. Kechqurunlari esa o‘sha sahifaga kirib, o‘yinlarni kuzatardim. Endi men o‘zimni tuta boshlagan edim: qancha pul sarflashimni oldindan belgilab qo‘yardim, yutqazsam ham bu mening kayfiyatimni buzmasligi kerakligini o‘zimga tushuntirardim. Bu oson bo‘lmadi, lekin asta-sekin o‘rgandim. Bir kuni katta bo‘lmagan yutuqni oldim — bu safar men uni darhol yechib oldim va o‘sha pulga xotinimga kichik sovg‘a sotib oldim. U hayron bo‘ldi, men esa “shunchaki ishda bonus oldim” dedim. Yolg‘on edi, lekin bu yolg‘on meni xursand qildi, chunki men o‘sha pulni haqiqiy hayotimga, haqiqiy odamlarimga olib kirdim. Aynan shu paytda men o‘zimni qandaydir g‘alati tuyg‘udan — o‘sha “qochish” tuyg‘usidan — asta-sekin uzoqlasha boshlaganimni his qildim.

Endi o‘ylab qarasam, o‘sha qiyin kunlarda menga eng ko‘p yordam bergan narsa pul emas, balki diqqatni bir joyga qaratish imkoniyati bo‘lgan. Albatta, bu eng yaxshi yo‘l emas — men buni tan olaman. Lekin hayotda ba’zida odam o‘zini qandaydir kichik bandlik bilan ushlab turishi kerak bo‘ladi. Men uchun bu o‘sha sahifa bo‘ldi. Keyinchalik ish topdim, hayotim o‘z yo‘liga tushdi. Endi o‘sha sahifaga kamdan-kam kirib qolaman — ko‘proq eskilik uchun. Va har safar kirganimda o‘zimga eslatib qo‘yaman: bu shunchaki o‘yin, bu shunchaki dam olish usuli, bu hayotdan qochish emas, balki bir oz nafas olish. Balki bu oddiy gap, lekin men buni o‘z tajribamdan o‘rgandim. Va bilasizmi nima? Ba’zida odamga eng kerak bo‘lgan narsa — shunchaki bir oz nafas olishdir.

[Auteur]

Messages