[ruii022]

Ochig‘i, o‘sha kunlari hayotim qandaydir tushkunlik chizig‘ida edi. Ishda hamma narsa ag‘dar-to‘ntar bo‘lib, uyda ham tinchlik yo‘q edi. Men shunchaki haqiqatdan qochishni istardim — go‘yo telefon ekraniga qarab, o‘zimni boshqa bir olamga olib kirishni xohlardim. Do‘stim bir kuni menga Chempionlar Ligasi bashorati haqida gapirib qoldi. Rostini aytsam, avvaliga jiddiy qabul qilmadim. Lekin o‘sha kechasi, yana uyqu kelmay yotganimda, telefonimni qo‘limga oldim va chempionlar ligasi o‘yinlarini kuzata boshlayman. Men futbolni bolaligimdan yaxshi ko‘rardim, lekin oxirgi paytlarda o‘yinlarni kuzatishga ham vaqtim ham, kayfiyatim ham yo‘q edi. O‘sha kuni tanishlarim orasida gap-so‘z bo‘lib qolgan bitta saytni eshitib qoldim — Futbolchi. Kirib ko‘rdim. Va birinchi daqiqadanoq o‘ziga tortdi. Unda nafaqat natijalar, balki har bir jamoaning statistikasi, o‘yinchilarning formasi, tarixiy uchrashuvlar tahlili bor edi. Men shunchaki o‘yinlarni kuzatishni boshladim. Hech qanday pul tikish niyatim yo‘q edi. Faqat o‘qirdim, solishtirardim, o‘zimcha xulosa chiqarardim. Keyin bir kuni, “mayli, sinab ko‘raman” degan fikr keldi. Kichik summa bilan bitta o‘yinga taxmin qildim. O‘yin tugagach, natija men kutgandek chiqdi. Bu menga qandaydir g‘alati zavq berdi — go‘yo men o‘zimni isbotlagandek. Keyingi safar yana urinib ko‘rdim. Bu safar ikki o‘yin bo‘yicha taxmin qildim. Biri o‘tdi, biri o‘tmadi. Lekin baribir o‘sha kichik g‘alaba menga quvvat berdi. Men asta-sekin o‘yinlarni kuzatishdan ko‘ra ko‘proq tahlil qilishga o‘tdim. Har bir jamoaning o‘tgan beshta o‘yinidagi natijalari, to‘p egaligi, zarbalar soni, hatto hakamlar statistikasigacha o‘rgana boshladim. Bir kuni kechqurun, do‘stim bilan telefonda gaplashib o‘tirib, o‘zim ham sezmagan holda unga bir o‘yin haqida shunday tahlil qilib berdimki, u hayron bo‘lib qoldi. “Qayerdan bilasan bularning hammasini?” deb so‘radi. Men kulib javob berdim: “O‘rganib qoldim”. Aslida esa bu o‘rganish mening uchun o‘ziga xos terapiya bo‘lib qolgandi. Har safar boshimga kelgan tashvishlarni, ishdagi muammolarni, uydagi tushunmovchiliklarni bir chetga surib, faqat futbolga, faqat raqamlarga, faqat tahlilga e’tibor qaratardim. Bu menga xuddi boshpana kabi tuyulardi. Va keyin shunday kun keldiki, men katta bo‘lmagan, lekin sezilarli miqdorda pul tikdim. Uchta o‘yin. Uchtasi ham o‘tdi. O‘sha kechasi o‘zimni qanday his qilganimni so‘rasangiz — hayajon, quvonch, va ozgina hayrat aralash edi. Men hech kimga aytmadim, lekin ichimda go‘yo kichik bir bayram bo‘lib o‘tgandek edi. Keyingi kunlarda men o‘sha saytga tez-tez kirib turadigan bo‘ldim. Endi bu shunchaki natijalarni ko‘rish joyi emas, balki o‘zimni yaxshi his qiladigan maskanimga aylangandi. Har kuni kechqurun, ishdan keyin, charchagan bo‘lsam ham, bir necha daqiqa o‘sha sahifalarni varaqlash meni tinchlantirardi. Ba’zida yutqazardim, lekin bu meni avvalgidek xafa qilmasdi. Chunki endi men o‘yinni tushunardim, jarayonni his qilardim. Eng qizig‘i, o‘sha davrda men o‘zimni yolg‘iz his qilishni bas qilgandim. Futbol orqali men dunyoning turli burchaklaridagi jamoalar taqdirini kuzatardim, ularning quvonchi va g‘amini o‘zimga yaqin qabul qilardim. Go‘yo men ham ular bilan birga yashayotgandek edim. Bir kuni kechqurun, o‘zimni juda yaxshi his qilganimda, do‘stimga qo‘ng‘iroq qildim va unga shunday dedim: “Bilasanmi, men o‘zimni endi haqiqatdan qochayotganimni his qilmayapman. Balki bu o‘yinlar menga o‘zimni topishga yordam bergandir”. U kuldi va “seni tushunmayapman, lekin ovozingdan ko‘rinib turibdi — yaxshi kayfiyatdasan” dedi. Ha, o‘sha paytda men o‘zimni yaxshi his qilardim. Va bu tuyg‘u uzoq vaqt davom etdi. Keyinchalik men bu ishni butunlay tashlab ketdim, lekin o‘sha davr mening hayotimda yorqin bir sahifa bo‘lib qoldi. Ba’zida o‘ylab qolaman: agar o‘shanda o‘zimni tutib olmaganimda, balki hammasi boshqacha bo‘lardi. Lekin men o‘zimni tutdim. Va o‘sha kichik g‘alabalar, o‘sha tahlillar, o‘sha kechalar menga shuni o‘rgatdiki, ba’zida qochish ham kerak — lekin qaytishni unutmaslik shart. Endi esa har safar futbol o‘yinini ko‘rganimda, o‘sha kunlarni eslayman va tabassum qilaman. Hayotda hamma narsa o‘z o‘rnida bo‘lishi kerak ekan — o‘yin ham, dam olish ham, mehnat ham. Va eng muhimi — o‘zingni yo‘qotib qo‘ymaslik.

[Auteur]

Messages